การเมืองของจอร์เจีย
จอร์เจียเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยผู้แทนรัฐสภาที่มีระบบหลายพรรค ประธานาธิบดีแห่งจอร์เจียเป็นประมุขแห่งรัฐในพิธีการ ในขณะที่นายกรัฐมนตรีแห่งจอร์เจียเป็นหัวหน้ารัฐบาล นายกรัฐมนตรีและรัฐบาลใช้อำนาจบริหาร และอำนาจนิติบัญญัติเป็นมรดกทั้งในรัฐบาลและรัฐสภาแห่งจอร์เจีย
รัฐจอร์เจียเป็นศูนย์กลางอย่างมาก ยกเว้นเขตปกครองตนเอง Abkhazia และ Adjara และอดีตเขตปกครองตนเองของ South Ossetia Abkhazia และ South Ossetia ซึ่งมีเอกราชภายในสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจียในช่วงการปกครองของสหภาพโซเวียต แยกตัวออกจากจอร์เจียเพียงฝ่ายเดียวในทศวรรษ 1990 ขณะที่ภายในปี 2559 รัฐบาลจอร์เจียยอมรับว่า Abkhazia ปกครองตนเองภายในจอร์เจีย แต่ก็ไม่ได้ยอมรับว่า South Ossetia มีสถานะพิเศษใด ๆ
พลวัตทางการเมืองสมัยใหม่
นับตั้งแต่ได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียต การเมืองจอร์เจียก็มีลักษณะเป็นรอยแยกระหว่างความสัมพันธ์กับรัสเซียและยุโรปในอีกด้านหนึ่ง ตั้งแต่ต้นทศวรรษ 2010 การเมืองจอร์เจียมีลักษณะเป็นการแข่งขันที่ขัดแย้งกันระหว่างสองพรรคการเมืองหลักคือ Georgian Dream และ United National Movement (UNM)
ในช่วงต้นทศวรรษ 2020 นักวิชาการได้หยิบยกความกังวลเกี่ยวกับการถอยหลังประชาธิปไตยในจอร์เจีย ในปี 2568 ภายหลังการเลือกตั้งที่ขัดแย้งกันในปี 2567 และการประท้วงจากเกอร์จี 2024–2025 สถาบัน V-Dem ได้ระบุว่าจอร์เจียเป็น "อัตโนมัติการเลือกตั้ง"
โครงสร้างทางการเมืองในอดีต
การกำหนดค่าของชนเผ่าเป็นลักษณะเด่นของรัฐจอร์เจียตอนต้น ซึ่งคล้ายกับสมาพันธ์ของชนเผ่าต่างๆ มากกว่าอาณาจักรแบบรวมศูนย์ ในขณะที่ทางตะวันตกของจอร์เจีย, ชนเผ่าต่าง ๆ มารวมกันเพื่อสร้างรัฐต้นแบบเช่น Diaokhi และ Colchis, ส่วนอื่น ๆ ของประเทศถูกปกครองโดยแต่ละตระกูลที่นำโดย "mamasakhlisi" (მამასახლისი, "หัวหน้าครอบครัว") ที่ควบคุมสวอธขนาดใหญ่ของที่ดินและตั้งกฎของเขา
Mamasakhlisi ที่รู้จักกันเพียงแห่งเดียวคือ Samara แห่ง Mtskheta ในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตศักราชซึ่งถูกโค่นล้มโดยการยึดครองไอบีเรียของอเล็กซานเดอร์มหาราช แต่ในที่สุด Pharnavaz ลูกชายของเขาก็สร้างอาณาจักรไอบีเรียขึ้นมา ในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ไอบีเรียกลายเป็นรัฐจอร์เจียที่มีอำนาจมากที่สุด ซึ่งเป็นอาณาจักรรวมศูนย์ที่ปกครองโดยกษัตริย์องค์เดียวและแบ่งออกเป็นหลายจังหวัด โดยแต่ละแห่งปกครองโดย "eristavi" (ერისთავი, "หัวหน้าประชาชน") ที่แต่งตั้งโดยกษัตริย์
- มามาซัคลิซีที่รู้จักเพียงแห่งเดียวคือ Samara แห่ง Mtskheta ในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล
- ในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ไอบีเรียกลายเป็นรัฐจอร์เจียที่ทรงพลังที่สุด
- ในปี ค.ศ. 1490 ดาร์บาซีได้ลงมติให้ยกเลิกราชอาณาจักรจอร์เจียอย่างเป็นทางการ
อย่างไรก็ตาม การรวมศูนย์ถูกท้าทายโดยขุนนางที่มีอำนาจซึ่งเห็นว่าอิทธิพลของพวกเขาลดลงและถูกบังคับผ่านการกบฏด้วยอาวุธการรับรู้ถึงสิทธิในที่ดินของตนเอง ขุนนางเหล่านี้เดิมเรียกว่า "aznauri" (აზნაური) ในขณะที่การต่อสู้แย่งชิงอำนาจระหว่างขุนนางเหล่านี้ในที่สุดก็ก่อให้เกิดชนชั้นสูง "mtavari" (მთავარი) หรือ "tavadi" (თაი) เทียบเท่ากับตำแหน่งเจ้าชายในยุโรปตะวันตก
การแบ่งปันอำนาจระหว่างกษัตริย์ เอริสทาวิส เจ้าชาย และแอซเนาริสมีวิวัฒนาการแต่ส่วนใหญ่ยังคงเหมือนเดิมในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมาและยังคงดำเนินต่อไปในช่วงอาณาจักรจอร์เจียยุคกลาง แม้จะมีความพยายามของพระมหากษัตริย์หลายพระองค์ที่จะลดอิทธิพลของชนชั้นสูงก็ตาม ในปลายศตวรรษที่ 11 กษัตริย์ดาวิดที่ 4 มีส่วนร่วมในการปฏิรูปรัฐที่ลดอำนาจของขุนนางขนาดใหญ่ในมือข้างหนึ่งในขณะที่สร้างสภาแห่งรัฐ ("ดาร์บาซี") เพื่อให้คำแนะนำแก่กษัตริย์และทำทั้งจากคริสตจักรและตัวแทนศักดินา
ภายใต้ราชินีทามาร์ การก่อกบฏโดยชนชั้นพ่อค้า นำไปสู่การขยายอำนาจของดาร์บาซีครั้งใหญ่ ในปี ค.ศ. 1490 เป็นดาร์บาซีที่ลงมติให้ยกเลิกราชอาณาจักรจอร์เจียอย่างเป็นทางการหลังจากสงครามกลางเมืองหลายทศวรรษ โดยแทนที่ด้วยสามอาณาจักรและหนึ่งอาณาเขต (Kakheti, Kartli, Imereti และ Samtskhe) นอกจากดาร์บาซีแล้ว เจ้าหน้าที่ศาลหลายคนยังช่วยเหลือพระมหากษัตริย์ในการบริหารกิจการของราชอาณาจักร นำโดย "mtsignobartukhutsesi" (მწიგნობართუხუცესი) ซึ่งมักจะเป็นประมุขของคริสตจักร
แม้ว่ารัฐบาลกลางจะควบคุมดินแดนส่วนใหญ่ของจอร์เจียตลอดประวัติศาสตร์ แต่บางภูมิภาคก็ปกครองตนเองเป็นส่วนใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งภูมิภาคที่มีภูเขาสูงเช่น Svaneti, Khevsureti และ Tusheti ได้พัฒนาระบบการเมืองและตุลาการที่เป็นอิสระเนื่องจากกิจการของพวกเขาส่วนใหญ่ถูกละเลยโดยพระมหากษัตริย์หรือผู้บุกรุกจากต่างประเทศ
บทความนี้เขียนโดยใช้ AI ช่วยจากรายงานข่าวหลายแหล่ง และผ่านการตรวจทานโดยบรรณาธิการตามหลักการบรรณาธิการของเรา มาตรฐานด้านบรรณาธิการ · แจ้งข่าวและติดต่อเรา
ความคิดเห็น 0