سیاست گرجستان
سیاست در گرجستان شامل یک جمهوری دموکراتیک پارلمانی با یک سیستم چند حزبی است. رئیس جمهور گرجستان رئیس دولت تشریفاتی و نخست وزیر گرجستان رئیس دولت است. نخست وزیر و دولت قدرت اجرایی دارند. قدرت قانونگذاری هم به دولت و هم به پارلمان تک مجلسی گرجستان واگذار شده است.
دولت گرجستان و مناطق آن
دولت گرجستان به شدت متمرکز است، به جز مناطق خودمختار آبخازیا و آجارا و منطقه خودمختار سابق اوستیای جنوبی. آبخازیا و اوستیای جنوبی که در زمان حکومت شوروی در داخل شوروی خودمختاری داشتند، در دهه ۱۹۹۰ به طور یکجانبه از گرجستان جدا شدند.
در حالی که تا سال ۲۰۱۶، دولت گرجستان آبخازیا را به عنوان یک کشور خودمختار در گرجستان به رسمیت می شناسد، اما اوستیای جنوبی را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نمی شناسد.
دینامیک سیاسی
از زمان استقلال از اتحاد جماهیر شوروی، سیاست گرجستان با اختلاف بر سر روابط خود با روسیه از یک طرف و اروپا از طرف دیگر مشخص شده است. از اوایل دهه ۲۰۱۰، سیاست گرجستان با رقابت پرمخاطب بین دو حزب سیاسی اصلی، رویای گرجستان و جنبش ملی متحد (UNM) مشخص شده است.
در اوایل دهه ۲۰۲۰، محققان نگرانیهایی را در مورد عقب نشینی دموکراتیک در گرجستان مطرح کردند. در سال ۲۰۲۵، به دنبال انتخابات بحث برانگیز در سال ۲۰۲۴ و اعتراضات ۲۰۲۴-۲۰۲۵ گرجستان، موسسه V-Dem گرجستان را به عنوان یک "خودکامه انتخاباتی" طبقه بندی کرد.
ساختارهای سیاسی تاریخی
پیکربندیهای قبیله ای ویژگی غالب دولتهای اولیه گرجستان بود که بیشتر شبیه کنفدراسیونهای قبایل مختلف نسبت به پادشاهیهای متمرکز بود. در حالی که در غرب گرجستان، قبایل مختلف برای تشکیل دولتهای اولیه مانند دیائوخی و کولچیس گرد هم آمدند، سایر نقاط کشور توسط قبیلههای فردی به رهبری "mamasakhlisi" ("سرپرست خانوار") که تحت کنترل قبیلههای مختلف خود قرار داشت، اداره میشد.
تنها ماماساخلیسی شناخته شده سامارا از متسختا در قرن چهارم قبل از میلاد است که توسط اشغال اسکندر کبیر از ایبریا سرنگون شد اما پسرش فارنواز در نهایت پادشاهی ایبریا را ایجاد کرد. در قرن سوم پیش از میلاد، ایبری به عنوان قدرتمندترین دولت گرجستان، یک پادشاهی متمرکز که توسط یک پادشاه اداره میشود و به چندین استان تقسیم میشود، هر کدام توسط یک "اریستاوی" (رئیس مردم) منصوب شده توسط پادشاه اداره میشود.
با این حال، تمرکزگرایی توسط اشراف قدرتمند به چالش کشیده شد که نفوذ خود را کاهش دادند و از طریق شورشهای مسلحانه به رسمیت شناختن حقوق زمین خود را مجبور کردند. این اشراف در ابتدا به عنوان "ازنوری" (აზნაური) شناخته میشدند، در حالی که قرنها جنگ قدرت بین این اشراف در نهایت منجر به طبقه بالاتری از اشراف، "متاوری" (მთავარი) یا "شاهزاده" (თავ) شد.
- در اواخر قرن یازدهم، پادشاه دیوید چهارم در اصلاحات دولتی شرکت کرد که قدرت اشراف بزرگ را از یک سو کاهش داد، در حالی که یک شورای دولتی ("دربازی") برای مشاوره به پادشاه و از هر دو کلیسا و نمایندگان فئودال ساخته شده بود.
- در زمان ملکه تامار، شورش طبقه بازرگان منجر به گسترش گسترده قدرت داربازیها شد.
- در سال ۱۴۹۰، دربازی رای به لغو رسمی پادشاهی گرجستان پس از دههها جنگ داخلی داد و آن را با سه پادشاهی و یک پادشاهی جایگزین کرد (کاختی، کارتلی، ایمرتی و سامتسکه).
علاوه بر داربازی، چندین مقام دربار به پادشاه در اداره امور پادشاهی کمک کردند، که معمولاً یک شخصیت کلیسا به عنوان رئیس پادشاه عمل میکرد.
اگر چه در طول تاریخ، یک دولت مرکزی اکثر مناطق گرجستان را کنترل میکرد، اما برخی از مناطق به دلیل انزوای جغرافیایی خود، اگر نه کاملا مستقل بودند. به طور مشخص، مناطق کوهستانی مانند Svaneti، Khevsuretti و Tusheti سیستمهای سیاسی و قضایی مستقل را توسعه دادند، زیرا امور آنها به طور عمده توسط پادشاهان یا مهاجمان خارجی نادیده گرفته شد.
این مقاله با کمک هوش مصنوعی و بر پایهٔ گزارشهای چند رسانهٔ خبری نوشته شده و طبق اصول تحریریهٔ ما توسط سردبیران بررسی میشود. استانداردهای تحریریه · ارسال خبر و تماس
نظرات 0